Izutzen garenean albisteetan eraila izan den ume baten berri izatean, izuz horrelako bihozgabekeria egiteko gai izan den heldua bilatzen dugu. Noski gertaera onartezin bat dela. Horretan denok gaude ados. Baino oraindik sinesgaitzagoa zaigu onartzea horrelako zerbait gerta dadin umearen famili inguruan, ezin bestekoa dela amaren ematea. Zer esan nahi duen? Emateak nola funtzionatzen duen ulertzeko, “atzera bota” beharko dugu ume horren, bere ama eta aitaren, aiton-amonen, eta familia osoko biziko filma, eta onartu ikusten diren eta ikusten ez diren indarkeria kateamenduak, gezurrak, abandonu emozionala, ukatzeak, distantziak eta esperientzia traumatikoak egon diren, umearen arimaren ikuspuntutik, zailak dira gainditzeko. Suposatuaz ez dugula horrenbeste sartu nahi gaian, gutxienez ume horrengan enfokatu beharko dugu gure burua eta bere inguru gertuenean. Horretarako, gutxienez amaren haurtzaroa eta bere umetako esperientziari heldu beharko diegu. Entrenamenduaz, eta bertan babesgabetasun neurri izugarriak aurkituko ditugu… mota guztietako indarkeriak, bakardadea, bortxaketak eta hainbat estrategia berak sortu zituenak bizirauteko. Neskatila hori izan bagara, momentu batetan emakume sortu gara eta ondoren ama. Kasurik onenean gerlari bihurtu gera eta kasurik okerrenean betirako biktima umilatzailea eta baztertzailea. Hau da, orain ohituak gaude borrokatzera beti, kontrako lurraldean bizi garelako. Beti burrukan eta kexaka bagabiltza, zer gertatzen da gure seme-alabekin? Zaindu gabe geratzen dira. Bakarrik geratzen dira. Arriskuan daude. Maitasun eskean ibiliko dira… eta maitasun horren bilatzean harrapariarekin topo egiten dute. Zer egiten dugu amak? Umea esaten saiatzen ari denaren aurrean ez entzunarena egiten dugu, bere gertaeran minimizatzen ditugu, beste alde batetara begiratzen dugu, umeak fisikoki eta emozionalki pairatzen duena ukatzen dugu, bere sintomei ez diegu jaramonik egiten, gure jokaera justifikatzen dugu inork ezer esaten badigu, besteek umeei jarritako zigorrak onartzen ditugu… hau da, sostengua ematen diegu, baimena ematen diegu eta bermatzen ditugu modu ezberdinetako indarkeriak gure seme-alabekiko. Kasu guztietan, pixka bat atzera begiratzen badugu, segituan ikusiko ditugu bidegabekeria edo hilketaren aurretik izan diren abisuak. Zergatik ez dugu ezer egiten iragarritako heriotzekin? Zergatik gaude amak horren babesgabetuak aspaldiko garaitatik, gure burua salbatzea erabakitzeko? Seguru gutako askok gure buruari galdegingo diogu: Horren horrela izango da? Ez da neurrigabea? Asmakeria balitz, ez lirateke egongo umeak gure familiartekoen eskuetan hiltzen.
Laura Gutman.
Laura Gutman Donostian izango da hitzaldi bat ematen, 2012ko Otsailaren 21an.
Informazio gehiagorako: Sartu dendan